Νάντια Κοντογεώργη: Το ατύχημα που είχε και η αλλαγή στην εξωτερική της εμφάνιση

Καλεσμένη στο podcast της Εβίτας Τσιλοχρήστου βρέθηκε καλεσμένη η Νάντια Κοντογιώργη. Η ηθοποιός εμφανίστηκε με καστανά και μίλησε για την αλλαγή στην εμφάνισή της, αλλά αναφέρθηκε και στο ατύχημα που είχε πριν από λίγο καιρό.

Διαβάστε επίσης! Νάντια Κοντογεώργη για Κάτω Παρτάλι:" Ήμασταν στα δικαστήρια"

«Πέρασα αρκετό καιρό στο σπίτι λόγω του ατυχήματος που είχα, είχα σπάσει το πόδι μου για όσους δεν το ξέρετε. Πέρασα αρκετό χρόνο στο σπίτι, οπότε επέστρεψα λίγο στα φυσικά μου χρώματα, για όσο καιρό κρατήσει και αυτό. Δεν θεωρώ σημαντικό το θέμα των μαλλιών, τα άφησα λίγο για να το δω και έτσι.

Ποτέ το θέμα της εμφάνισης δεν ήτανε για εμένα σημαντικό, κάπως επειδή όλα αυτά τα χρόνια το σκεφτόμουν κάποια στιγμή να δω και το φυσικό μου χρώμα -εντάξει το ξανθό είναι λίγο πιο λαμπερό- επειδή είχα γεννηθεί και ξανθιά και σκουραίνει το μαλλί κατά τη διάρκεια των ετών, το άφησα λίγο έτσι να το δω και λίγο πιο σκούρο. Ήταν και όλη η περίοδος τέτοια που με έκανε να έχω πιο ήρεμος ρυθμούς και να είμαι σε πιο ήσυχη ψυχοσυναισθηματική κατάσταση», είπε αρχικά η Νάντια Κοντογεώργη.

Όσον αφορά το ατύχημα της πρόσθεσε: «Είμαι επίσης ένας άνθρωπος που είχα μάθει από μικρή να λειτουργώ σε πολύ υψηλές απαιτήσεις και πολύ πιεσμένο χρονικό πρόγραμμα. Ήμουν πάντα πολύ στοχοπροσηλωμένη και εργατική στο καθήκον. Αυτό που με οδηγούσε στην αυτοεξάντληση είναι φυσικά και το σύστημα στο οποίο ζούμε, στο ότι θεωρούμε προνόμιο και παράσημο των να είναι κάποιος πολύ απασχολημένος και να μην προλαβαίνει να κάνει τίποτα, ούτε να λειτουργικός με τους ανθρώπους, ούτε να έχει χρόνο για τον εαυτό του. Αυτό για εμένα τα προηγούμενα χρόνια ήταν ταυτόσημο της τεμπελιάς, της αχαριστίας απέναντι στη ζωή που μου δίνει τις ευκαιρίες να κάνω αυτό που αγαπώ, οπότε οφείλω να μην πω όχι και να το κάνω και αυτό.

Τώρα νομίζω ότι η ζωή αναγκαστικά μου δίδαξε πώς μπορώ μέσα στην καθημερινότητά μου να κάνω και αυτό που αγαπώ χωρίς φόβο για το ότι αύριο μπορεί να μη μου δοθεί η ευκαιρία και να εστιάσω περισσότερο στο να είμαι καλά και σε εσωτερική ισορροπία, γιατί αυτό εν τέλει είναι και πιο παραγωγικό. Επειδή πάντα με πίεζα να γίνομαι παραγωγική, ακόμα και όταν δεν ήμουν καλά και με έφτανα στα άκρα, τώρα προ συναισθηματικής επιβίωσης, το σώμα μου αναγκάστηκε κάπως να γίνει ο ανώτερος εαυτός μου, εφευρετικός, και με ανάγκασε στην παύση αυτή, που ήταν πολύ μεγάλη ευλογία, γιατί μου έδωσε όλα αυτά για τα οποία λαχταρούσα τα προηγούμενα χρόνια να δίνω χρόνο και δεν έδινα. Όπως ποιοτικό χρόνο με τους ανθρώπους μου, να τους ακούσω περισσότερο».