Με ένα ραδιόφωνο αγκαλιά

της Αρετής Γιαλουσάκη

Πολύ πριν το κινητό γίνει προέκταση του χεριού μας και τα κοινωνικά δίκτυα ο βασικός φορέας πληροφόρησης και ψυχαγωγίας, υπήρχε μια συσκευή που ένωνε ανθρώπους, γειτονιές και ολόκληρες οικογένειες: το ραδιόφωνο. Μικροί και μεγάλοι σκυμμένοι γύρω του, με αγωνία ή ενθουσιασμό, άκουγαν ειδήσεις από μακρινούς σταθμούς, μουσικές που άνοιγαν παράθυρα στον κόσμο και φωνές που έμοιαζαν σχεδόν οικείες.

Το ραδιόφωνο δεν υπήρξε απλώς ένα τεχνολογικό επίτευγμα. Υπήρξε σύντροφος σε δύσκολες ιστορικές περιόδους, μέσο ελεύθερης ενημέρωσης, αλλά και καταφύγιο καθημερινότητας. Σε μια εποχή όπου η τηλεόραση δεν είχε ακόμη μπει σε κάθε σπίτι –ή ήρθε αργότερα στη χώρα μας– το ραδιόφωνο κάλυπτε ένα κενό: έφερνε τον κόσμο στο σαλόνι, χωρίς εικόνα αλλά με άπειρη φαντασία.

Ακόμη και σήμερα, σε έναν ψηφιακό και γρήγορο κόσμο, το ραδιόφωνο επιμένει να υπάρχει. Και όχι από συνήθεια. Επιβιώνει γιατί προσφέρει κάτι που καμία οθόνη δεν μπορεί να αντικαταστήσει πλήρως: την αίσθηση της παρέας. Στο αυτοκίνητο, μέσα στην κίνηση, μια φωνή στον αέρα σε κάνει να νιώθεις ότι δεν είσαι μόνος. Ένα τραγούδι, μια σύντομη κουβέντα, ένα δελτίο ειδήσεων γίνονται συνοδοιπόροι στη διαδρομή.

Το ίδιο συμβαίνει και το πρωί. Εκείνες τις πρώτες στιγμές της ημέρας, όταν το ξυπνητήρι σβήνει και η καθημερινή ρουτίνα ξεκινά, το ραδιόφωνο μπορεί να καθορίσει τη διάθεση. Μια αισιόδοξη εκπομπή, μια μουσική επιλογή ή μια ανθρώπινη καλημέρα αρκούν για να βάλουν τον σωστό τόνο σε όσα ακολουθούν.

Και το βράδυ, μετά από μια κουραστική ημέρα ή μια χαλαρή βόλτα, το ραδιόφωνο παραμένει εκεί. Χωρίς να απαιτεί την προσοχή σου, χωρίς ειδοποιήσεις και εικόνες που αποσπούν, σου προσφέρει απλώς μουσική. Χώρο να σκεφτείς, να χαλαρώσεις, να κλείσεις την ημέρα με έναν πιο ήσυχο ρυθμό.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγάλο του πλεονέκτημα: το ραδιόφωνο δεν προσπαθεί να σε κατακτήσει. Δεν διεκδικεί τον χρόνο σου με επιμονή. Υπάρχει διακριτικά, αλλά ουσιαστικά. Και γι’ αυτό παραμένει διαχρονικό. Σε μια εποχή υπερπληροφόρησης, το ραδιόφωνο θυμίζει πως η ουσία της επικοινωνίας δεν βρίσκεται πάντα στην εικόνα, αλλά στη φωνή, στον ήχο και στη συντροφικότητα.

Γιατί, όσο κι αν αλλάζουν οι τεχνολογίες, πάντα θα υπάρχει χώρος για ένα ραδιόφωνο…αγκαλιά.